Voordat de uitkomst bekend werd kregen de deelnemers aan Bijstand op Maat te horen dat de uitkomst eerst aan de deelnemers bekend gemaakt zou worden en daarna pas publiekelijk. Het zal niemand verbazen dat ik de uitkomst las op Twitter. Een toezegging van de gemeente Groningen aan een bijstandsgerechtigde is net zoveel waard als een teennagel van diezelfde bijstandsslaaf.

De dagtekening op de brief die ik later kreeg was dezelfde als de dag dat ik de uitslag op Twitter las.

Extra begeleiding.

Alle deelnemers aan deze groep kregen de noodzakelijke ondersteuning schrijven ze. Als ik de noodzakelijke ondersteuning had gekregen was ik nu aan het werk geweest en een stuk gelukkiger. Hierdoor groeide het zelfvertrouwen van de deelnemers liegen ze schaamteloos. Dat mij meerdere keren duidelijk is gemaakt dat ik minderwaardig ben heeft mij geen goed gedaan. Integendeel. Dat de begeleiders was verboden mij naar een betaalde baan te begeleiden zegt natuurlijk genoeg. Dat ik een voorbeeld moet nemen aan vluchtelingen die in een onbetaalde participatiebaan bij Niemeijer werken maakt duidelijk wat het echte doel is van de zogenaamde begeleiding. Meer mensen die erkennen het niet waard te zijn om betaald te worden als ze werken. Meer mensen met behoud van uitkering aan de slag. Het werd zelfs schaamteloos gepromoot bij een groepsbijeenkomst waar een man moest vertellen hoe gelukkig hij was omdat hij eindelijk werk had. Participatiebaan uiteraard, hoewel hij hoopte dat het een betaalde baan zou worden. De begeleiders beweerden dat hij kans maakte.

Ook deze man was door het beleid van de gemeente suïcidaal geworden vertelde hij. Ik vraag mij af hoe gelukkig hij is als hem na twee jaar gratis arbeid duidelijk gemaakt wordt dat hij vervangen gaat worden door een andere bijstandsgerechtigde omdat ook hij het niet waard is om betaald te worden. De tevredenheid over deze vorm van begeleiding is groot concluderen ze. Dat de deelnemers aangeven tevreden te zijn geloof ik wel. Iedere deelnemer wist dat de antwoorden niet anoniem waren en dat de kans op korten bij ongewenste antwoorden dus aanwezig was. Was het ook niet eerlijker geweest om de vragenlijst te versturen zonder begeleidende brief van de toenmalige wethouder? Dat in die brief staat dat mensen die niet meedoen geen voordeel hebben maakt toch duidelijk dat de deelnemers die wel meedoen geacht worden te antwoorden dat ze baat hebben bij deelname? Belanghebbenden zouden zich natuurlijk helemaal niet met het onderzoek moeten bemoeien maar omdat het om bijstandsgerechtigden gaat is die regel blijkbaar niet van toepassing.


Geen verplichtingen.

Bij deze groep ziet de universiteit dat het geluksgevoel minder wordt. Ook zijn ze minder tevreden met hun eigen leven concluderen ze om te vervolgen met Wat de aandacht trekt, is dat deze groep minder vaak naar werk zocht. Wat ze hier voor het gemak even verzwijgen is dat deze groep bij de bijeenkomst al duidelijk is gemaakt dat ze het recht op het accepteren van betaald werk niet terug krijgen. De gemeente doet hier alsof het de aandacht trekt maar deze uitslag was natuurlijk vooraf bekend. De resultaten bevestigen dat het belangrijk is dat de gemeente regelmatig in gesprek gaat met inwoners in de bijstand durven ze te beweren. Volgens de universiteit en de wethouder Werk & Participatie is het goed voor mensen met een bijstandsuitkering als je ze regelmatig vernedert en duidelijk maakt dat ze vooral niet moeten denken ooit nog hun eigen wil terug te krijgen. In het gesprek van 12 maart 2020 werd mij dat nogmaals duidelijk gemaakt. In 2015 heeft de gemeente mij gemeld dat ik mijn eigen wil kwijt ben en dat zal nooit teruggedraaid worden. Een vraag van de gemeente aan een bijstandsgerechtigde zal nooit een vraag zijn maar altijd een eis blijven. Een uitnodiging van de gemeente zal nooit een uitnodiging zijn maar altijd korten op de bijstand tot gevolg hebben als ik niet kom. Dat besluit is nou eenmaal genomen en dat zullen ze nooit terugdraaien.

Extra bijverdienen.

In de bijverdiengroep is een aantal mensen parttime gaan werken. Ook zijn er deelnemers meer uren gaan werken met behoud van uitkering. Ik vind dit een hele vreemde uitkomst. Hoezo gaan mensen die mogen bijverdienen meer uren werken met behoud van uitkering? Dit geldt vooral voor de deelnemers die meer dan 50 tot 70% van het minimumloon verdienen. Mensen die 50 tot 70% van het minimumloon verdienen zijn meer gaan werken met behoud van uitkering? De enige reden die ik daarvoor kan bedenken is dat mensen die meer dan 70% van het minimumloon verdienen boven de bijstand uitkomen en dus uit de bijstand kunnen. Dat zal de gemeente Groningen natuurlijk nooit toestaan en daarom kunnen mensen die meer willen werken dat alleen doen met behoud van uitkering. Dat die mensen naast de 50 tot 70% van het minimumloon die ze zelf verdienen ook nog eens gaan werken met behoud van uitkering toont andermaal aan hoe graag mensen willen werken. Maar die conclusie trekt de gemeente natuurlijk niet. Als die mensen betaald zouden worden voor het werk dat ze doen zouden ze die hele uitkering niet nodig hebben. Bij deze groep groeit het zelfvertrouwen. Bovendien zien we dat deze deelnemers hun leven beter op orde hebben. Daarnaast geven de deelnemers van deze groep aan dat ze zich gezonder voelen. Wat de consequentie voor deelnemers in deze groep was geweest als ze hadden aangegeven ziek te worden van de bemoeienis van de gemeente en gewoon eindelijk eens uit de bijstand gelaten willen worden door te werken voor een salaris in plaats van met behoud van uitkering is mij niet bekend.

Conclusie.

De resultaten van dit experiment laten zien dat maatwerk, vertrouwen, positieve aandacht en een financiële prikkel een sleutelrol spelen in een betere dienstverlening aan mensen in de bijstand. In de hele brief geen woord over het eindelijk toestemming geven aan de slaven om zelf een betaalde baan te accepteren zonder er zwaar voor bestraft te worden. Geen woord over begeleiders die mensen de grond in moesten trappen en de zelfmoordgedachten die dat tot gevolg heeft.

En ik?

Als ik het allemaal van te voren had geweten had ik niet meegedaan. Mij werd zelfs vooraf door de gemeente bevestigd dat het zou gaan om wat ik wil. Mijn eerste begeleider maakte al vrij snel duidelijk dat hij bepaalt wat ik wil. Dat ook hij opdracht had om mij te vernederen en mij duidelijk te maken dat ik minderwaardig ben zegt genoeg. Dat er geen mailadres of telefoonnummer was waar je een klacht over de begeleiding in kon dienen of met een neutraal persoon in gesprek kon over het experiment maakt ook duidelijk dat het vooraf volledig gestuurd is naar de gewenste uitkomst. De brief die duidelijk maakt dat ik na ruim vijf jaar niet mogen werken eindelijk niet meer hoef te solliciteren zegt wat dat betreft genoeg. Bij deze groep ziet de universiteit dat het geluksgevoel minder wordt. Ook zijn ze minder tevreden met hun eigen leven schrijven ze bij de groep die niets hoefde maar natuurlijk ook het recht op een betaalde baan niet terug kreeg. Laat de gemeente Groningen mij nou juist in die groep gedwongen hebben. Niet als experiment maar levenslang. De conclusie van hun eigen onderzoek bewijst dus wel degelijk iets en dat is dat mijn eigenaar, de gemeente Groningen, voor mij heeft besloten dat ik niet gelukkig mag zijn. Het is hun eigen conclusie uit hun eigen experiment. Ik hoop dat ze er trots op zijn.

Alexsander Hesse 2020


Meer over omgang met bijstandsgerechtigden:
Unieke kans: gratis opleiding met baangarantie. Niet uniek en geen baangarantie.
Bijstand op Maat, niet vrijwillig. Fouten terugdraaien doen ze niet.
Paar dagen rust, politie grijpt in. De politie doet mee.


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.