‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.’
De Nederlandse Grondwet

Al 7 jaar doet de gemeente Groningen er alles aan om mij ervan te overtuigen dat ik minderwaardig ben. Al 7 jaar doet de gemeente Groninger er alles aan om mij ervan te overtuigen dat ik het niet waard ben om betaald te worden als ik werk. Al 7 jaar doet de gemeente Groningen er alles aan om mij ervan te overtuigen dat er niemand is die het erg zou vinden als ik zelfmoord zou plegen. Zijn er mensen die het wel erg vinden dan doet de gemeente Groningen er alles aan om ze te overtuigen dat mijn zelfmoord toch echt het beste is. Het is natuurlijk niet zo vreemd dat ze een keer ongeduldig worden. Dat ze de druk op mij om toch eindelijk eens braaf mijn leven te beëindigen nog verder opvoeren.

Op 9 november 2020 om 15:40 moet ik mij melden bij het Openbaar Ministerie. De aanklacht is: Smaadschrift gepleegd op 26 maart 2020 te Groningen, gemeente Groningen. Het is de volgende stap om de mensen, de waardigen, de werkenden in Groningen, gemeente Groningen van mij als minderwaardige te bevrijden. De aanklacht ging, zo begreep ik natuurlijk direct, helemaal niet om smaadschrift maar om het te lang uitblijven van de door de inwoners van de gemeente Groningen zo gehoopte en verwachte zelfmoord. Ik geef het toe, ik ben te laf. Gewoon te laf.

Met de paraplu in de hand loop ik ruim op tijd richting Paterswoldseweg, om vervolgens nog ruim een half uur over de Paterswoldseweg te blijven lopen. Ruim op tijd kom ik aan. Na mijn paraplu en andere misschien metaal bevattende spullen in een bakje te hebben gedaan mag ik door de metaaldetector. Uiteraard gaat het ding af en loop ik terug maar de beveiliger geeft aan dat ik verder mag lopen. Mijn paraplu mag niet mee naar binnen. Nog voor de afgesproken tijd word ik opgehaald en naar de kamer gebracht waar de Officier van Justitie zit te wachten. Mijn mondkapje mag af.

Ik neem plaats tegenover de Officier van Justitie, een vrouw ernaast schrijft een verslag. Het begint gelijk lekker als de OvJ zegt dat de politie natuurlijk ook heeft gezegd dat ik niet op alle vragen hoef te antwoorden. Dat heeft de politie helemaal niet en dat zeg ik dan ook. De OvJ kijkt verbaasd. Daarna volgt het recht hebben op een advocaat en mijn geen recht hebben op een advocaat. Het verhaal is bekend.

Bij de politie ging het om 1 december 2019, nu gaat het om 26 maart 2020. Bij de politie ging het om belediging, nu gaat het om smaadschrift. Volgens de OvJ gaat het om de hele periode tussen 1 december 2019 en 26 maart 2020.


OvJ legt uit wat aangever heeft verteld en ik merk al snel dat het verhaal van aangever heel veel hiaten bevat. Zelfs het aantal keren dat ik haar heb gesproken klopt niet, twee keer is voor een ambtenaar ook wat veel om te onthouden, over de mailtjes staat ook helemaal niets in de aangifte net als het niet willen berekenen van de beslagvrije voet, het liegen over een vordering en het niet klaarleggen van papieren bij de portier zodat ik ze kan ophalen en controleren voor het volgende gesprek. Dat volgende gesprek is er volgens aangever dus helemaal niet geweest. Het bevestigt mijn voorgevoel dat aangever niet had verwacht dat ik gehoor zou geven aan de oproep van het OM. Dat ik voor die dag al de moed had verzameld om mijn laatste adem uit te blazen. Ik ben blij dat ik er wel ben om recht te zetten wat door de medewerker zelfmoordbeleid van de gemeente krom is gelogen.

De vrouw die zit te typen heeft het druk met mijn spraakwaterval en dit is nog maar het begin. Dat ik de naam van aangever vanaf 1 december noem klopt niet, dat doe ik pas sinds er gedreigd wordt met huiszoeking (de cursus die ik stiekem gekocht heb ligt al in de afvalcontainer) en vernedering in het kader van Kansen in Kaart. Ze zou samen met iemand van WIJ-Groningen langs komen ergens in de komende maanden. De OvJ ziet inderdaad geen bewijs dat ik voor februari aangever heb genoemd.

Ik kom los en kan me niet meer inhouden. Alles wat de gemeente de afgelopen 7 jaar heeft gedaan om uiteindelijk mijn dood te veroorzaken komt er uit. Tranen, woorden die je niet gebruikt tegenover een OvJ, het komt er uit. Alle namen die ik nog weet noem ik. Van:” Als ik jouw vader was geweest had ik jou ook mishandeld.” via:” Jij bent het niet waard om betaald te worden als jij werkt.” tot:” Jij wilt niet werken, jij wilt een uitkering.” Of ik deze website heb genoemd waarop ik onder bedreiging van de gemeente reclame heb staan “Want daar kun jij geld mee verdienen.” weet ik niet eens meer. Uiteraard komt ook:” Hovenier, iets ander wil jij niet doen!” voorbij. Dat was het laatste gesprek in maart waar mij nogmaals heel duidelijk is gemaakt dat ik nooit weer als mens behandeld zal worden. Ik bied aan de opnames van dat gesprek te mailen. Het is niet nodig, ze geloofd me zo wel. Ook de mails van aangever die mailt met een WIJ Groningen mailadres als waarschuwing hoef ik niet op te sturen.

Ook de hulpverleners die onder druk van de gemeente Groningen geen hulp mogen verlenen komen voorbij. Ik vertel dat het volgens een psychiater (in 2019) goed zou zijn om vrijwillig opgenomen te worden maar dat de psychiater toen ik akkoord ging heeft geprobeerd mij verplicht op te laten nemen om duidelijk te maken dat ik helemaal geen eigen wil heb. Ik vertel over de psychiater die zei mij te kunnen en willen helpen en na ingrijpen van de gemeente Groningen mij aanraadde toch maar een eind aan mijn leven te maken. Zijn jongere broertje had een opleiding gekregen. Over de psychiatrisch verpleegkundige die eiste dat ik bevestig dat ik bij een telefoontje zat waar ik helemaal niet bij zat. Om mij van mijn geestelijke beperking te overtuigen schreeuwde hij zelfs dat ik maar beter moest nadenken. Pas toen ik hem de tijdlijn schetste waaruit blijkt dat ik er helemaal niet bij kon zijn damde hij in. Dezelfde psychiatrisch verpleegkundige deed alsof ik wel een advocaat mag en hij zou dat regelen. Heeft hij natuurlijk niet gedaan, ik heb immers geen recht op een advocaat. Diezelfde psychiatrisch verpleegkundige zou contact opnemen met de OvJ voordat ik mij moet melden. U raad het al? Inderdaad, volgens de OvJ had hij dat niet gedaan.

Na mijn door snikken, snotteren en hardop janken onderbroken betoog gaf de OvJ aan dat ze mijn Tweets en berichten op de website nu beter begreep. Ze vroeg zelfs wat ze kon doen om te helpen. Helaas kan ze niets doen tegen ambtenaren die mensen in mijn omgeving benaderen om ze met leugens achter het zelfmoordbeleid te krijgen. Ambtenaren hebben geen zwijgplicht, ze mogen dus gewoon iedereen leugens over mij vertellen. Naast de ambtenaar die de buurtagent, politie en het OM inzet is er een andere ambtenaar die bekenden benaderd over mij, weer een andere neemt contact op met o.a. de verhuurder, en weer een andere moet de GGZ overtuigen dat ik niet geholpen mag worden.

Werkgevers neemt de gemeente Groningen al veel langer contact mee op. Aangever liet mij in 2017 brieven zien die ze naar werkgevers sturen om ze over te halen mij te ontslaan. Toen ik in 2005 een jaarcontact zou krijgen, na een half jaar via een uitzendbureau en een half jaar bij het bedrijf, ben ik ontslagen dankzij de gemeente. Ik heb het verhaal van de werkgever die beweerde iemand voorman te hebben gemaakt die mij niet mag en daarom het beloofde contract niet wilde geven, altijd al raar gevonden, maar ik wist niet beter. Zo lang zijn ze in Groningen dus al bezig om mensen die proberen te ontsnappen terug de bijstand in te dwingen. Tegenwoordig grijpen ze sneller in. Mijn klantdossier mocht ik niet mee en ook niet verder inzien. Toen ik 6 jaar na te zijn ontslagen dankzij de gemeente als dwangarbeider bij IKEA geplaatst was kwam ik een oud collega tegen die mij vertelde dat de machine die ik mijzelf had aangeleerd na mij door niemand meer zo goed draaiend is gehouden. Helaas voor mij en het bedrijf vind de gemeente Groningen mij het niet waard om betaald te worden als ik werk.

Ik zeg dat ik graag gewoon mens wil zijn. Rechten wil die mensen hebben. Niet langer de politie voor mijn deur die door mijn eigenaar is gestuurd om mij onder druk te zetten om een eind aan mijn leven te maken. Ze begint over verhuizen en ik leg (waarom beginnen mensen met rechten daar toch steeds over) maar weer uit dat ik niet mag verhuizen. Ik ben immers eigendom van de gemeente Groningen. Werk vinden is onmogelijk omdat ik al 7 jaar gedwongen in bijstand zit en Groningen werkgevers in de wijde omgeving heeft verboden om mij te laten werken. En wat gaan ze doen als ze merken dat ik buiten mijn eigenaar om werk zoek en ook nog probeer te vluchten naar een andere stad?

Ik vertel dat ik heb geprobeerd via mijn huisarts hulp te krijgen buiten de macht van mijn eigenaar. Zoals bekend geeft de gemeente Groningen zijn ambtenaren opdracht om de GGZ te verbieden om ontmenselijkten te helpen. De OvJ vraagt of het kan helpen als zij een brief stuurt naar mijn huisarts en naar de psychiatrisch verpleegkundige die ik op dat moment al anderhalf maand niet heb gesproken maar op papier mijn hulpverlener is. Zolang ik op papier hulp heb krijg ik geen hulp. Mijn poging om van hem af te komen zijn niet gelukt, hoe zal dat nou komen? Ik vind het prima dat de OvJ de brieven stuurt, alle hulp is welkom.

Het zou toch te gek zijn als straks de brief van de Officier van Justitie er voor zorgt dat ik kan leven als mens. Doe je als ambtenaar zo je best om een minderwaardige tot zelfmoord te dwingen en dan is het juist de vrouw waarvan je hulp bij het aanzetten tot zelfmoord verwacht die je beoogde slachtoffer het leven red. Die je beoogde slachtoffer zelfs weer mens maakt. Met alle rechten die er bij horen. Zelfs het recht op betaald werk. Oké, ik draaf door. Sommige rechten zal ik natuurlijk nooit terug krijgen maar al zou de gemeente maar gewoon eens stoppen met het inschakelen van de politie en de constante publiekelijke vernedering.

OvJ vraagt mij de naam van aangever niet meer te noemen op Twitter en op mijn website. Ik zeg toe en vraag of de ambtenaar weg kan blijven en niet meer dreigt om langs te komen voor een huiszoeking. OvJ denkt niet dat aangever langskomt. Ik neem er genoegen mee, bedank de OvJ, haal mijn paraplu op en verlaat het gebouw. De angst die ik had voordat ik heenging is helemaal verdwenen. Ik ben blij met de uitkomst en hoop dat ik dankzij de brief aan mijn huisarts eindelijk bevrijd kan worden.

Mens zijn. Het lijkt me heerlijk, al weet ik niet meer hoe dat was. Moet ik dan ook weer beginnen met roken?

Alexsander Hesse 2021

Van een brief die de OvJ naar mijn huisarts en BuurtzorgT gestuurd zou hebben heb ik tot vandaag, 3 maanden na de toezegging, niets gehoord. Het kan natuurlijk zijn dat de brief niet gestuurd is, het kan echter ook zijn dat er inmiddels overleg is geweest en dat in samenspraak met mijn eigenaar, de gemeente Groningen, is besloten dat de opdracht zal blijven staan en ik dus nooit weer mensenrechten zal krijgen. Zelf heb ik geen verslag van het verhoor ontvangen maar die verwacht ik ook niet.


Meer:
Niet mijn jaar. Na 2019 dacht ik dat 2020 alleen maar beter kon worden.
Verontrustende bijwerkingen Aripiprazol. Pillen om de haat te vergeten.
Daar was ik toen Pim Fortuyn is vermoord. Toen werken bij Niemeyer nog betaald werd.


Inhoud.


1 reactie

west · 10 februari 2021 op 11:55

goede dag Alexander ,

een zeer goed stuk die jij hebt geschreven.
daar wij op een zwarte lijst staan.
en voor ambtenaren werken , klopt dat vele burgers die heden zzp er zijn geen volledige tegemoetkoming van / uit onze overheid pot mogen ontvangen.

groet dat ik nog documenten van jou mag lezen.
ZZp er .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.