Ik neem pauze. Het zal voor de hatende ‘ik werk voor jouw uitkering’ werkenden vreemd overkomen en niet te begrijpen zijn. Je hoeft dit niet te lezen.

Ik stop voorlopig met sociale media. Ik merk dat de discussie mij te veel doet. Dat de haat mij te veel doet. Dat iemand die ik al jaren ken, iemand die ik als vriend zag, het nu nodig vindt om mij weg te zetten als zeikerd. Dat hij durft te beweren dat ik mijn opleiding af had kunnen maken ondanks al de gesprekken die ik met hem heb gehad. Ondanks dat hij weet dat ik voordat ik naar het Middelbaar Laboratorium Onderwijs ging duidelijk heb gevraagd of het een probleem is dat ik kleurenblind ben mij er nu van durft te beschuldigen dat ik er voor heb gekozen om te stoppen met de opleiding waar ik niet mee verder kon juist omdat ik kleurenblind ben. Het gaat mij te ver en het maakt mij alleen maar verdrietig en boos. Ik weet dat ik waardeloos ben, het is mij duidelijk. Het is mij door ouders en ambtenaren vaak ingewreven.

Dat iemand die ik al jaren ken het nu nodig vindt om mij zo de grond in te trappen doet pijn. Hij had mij al uit zijn vriendenlijst gedonderd vanwege de bijstand. Hij had al vaker geroepen dat mensen iets terug moeten doen voor een uitkering. Hij had al duidelijk gemaakt dat hij een übermensch is dat een geweldige opleiding heeft en gewild is op de arbeidsmarkt. Ik hoop voor hem dat hij gezond blijft. Dat hij niet door een ziekte, ongeval of robot in een uitkering komt. Want dan kan hij niet ontkennen dat hij heeft gekozen voor de uitkering omdat hij niet wil werken. Dat doen anderen in zijn ogen immers ook.

Al het negatieve dat ik over mij heen krijg als ik aangeef dat ik vind dat vluchtelingen recht hebben op het CAO loon. Dat er zelfs mensen zijn die beweren dat iemand die misbruik maakt van gratis personeel dat doet om mensen te helpen. Ik weet uit ervaring wel beter. Na een jaar zijn ze weg en mag de volgende groep gratis aan het werk voor de uitkering. Ik kan er niet meer mee omgaan, het zit dagen, zo niet weken in mijn hoofd. Dat zal natuurlijk ook het doel zijn van de werkenden, van de mensen die wel mee mogen doen en mij liever zien sterven.

Toen ik vanuit Delfzijl naar Groningen verhuisde deed ik dat omdat er in Delfzijl niet veel werk meer was. Tot dan toe was ik van het ene baantje in het andere gerold. In Groningen was het in het begin makkelijk. Ik werkte op de dag af een jaar bij Theodorus Niemeijer. Werk dat nu onder het mom van participatiebaan gratis gedaan wordt. Ik werkte bij Muelink en Grol. Werk dat nu als leerwerkplek gratis gedaan wordt. Ik werkte of ik was hard op zoek naar werk. Tot er even niets meer was. Ik kwam in de bijstand en als ik daarna betaald ging werken kreeg ik straf. Tien weken geen inkomsten voor een ontsnappingspoging, inkomsten van de bijstand af waarvan niemand wist waar ze vandaan kwamen.

Eerst denk je nog dat het een foutje is. De eerste keer dat inkomsten meerdere keren van de bijstand gaan verwacht je niet dat het bewust gebeurt. Inmiddels ben ik voor gek verklaard dat ik heb proberen te ontsnappen. “Ik was na twee keer al gestopt.” wist een ambtenaar mij te vertellen. Werken wordt bestraft, ze geven het gewoon toe en in dezelfde zin wordt mij duidelijk gemaakt dat bijstand een keuze is, dat ik lui ben, niet wil werken. Betaald werk of een opleiding zijn uit den boze als je eenmaal in de bijstand, in de macht van de gemeente zit.

Ik lees vaak dat mensen het er mee eens zijn. Dat ik moet werken voor mijn uitkering. Niet betaald want dat ben ik immers niet waard. Bekenden en onbekenden verwijten mij mijn minderwaardigheid. Mijn keuze een lui zwijn te zijn. Ik heb hier niet voor gekozen. Ik ben minderwaardig en daar zal ik mij bij neer moeten leggen. Aanstaande vrijdag heb ik weer een afspraak bij PsyQ, ik hoop dat het dan een beetje opschiet en dat ik geholpen kan worden.

Voorlopig kijk ik niet op sociale media. Het woord sociale media vind ik vreemd, zo sociaal is het niet. Bedrijven die dwangarbeiders in dienst hebben worden ook sociaal genoemd dus sociaal heeft een andere betekenis gekregen. Dwangarbeiders bij post.nl in Midden-Groningen worden gedwongen in opdracht van een wethouder van de Socialistische Partij.

Schrijven blijf ik doen, hoeveel weet ik niet. Of ik elke dag een stukje op mijn website plaats, elke week, maand of helemaal niet kan ik nu nog niet zeggen. Om het op sociale media te gooien hoef ik niet op die websites, dat kan vanaf mijn eigen website. Jullie zijn dus nog niet van mij af. Ik voorlopig wel van jullie. Mijn hoofd kan het allemaal even niet meer aan. Hoe lang moet nog blijken.

Tijd voor koffie.

Alexsander Hesse 2019


Hoe, wat en waarom:
Vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Het resultaat van de haat.
Geen festival, ziek! Mensen ontwijken vanwege de haat doe ik al langer.
Extra schulden, niets aan te doen. Een nieuwe vordering voor iemand die uit de bijstand wil.


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.