Een van de manieren die ze in Groningen gebruiken om werkenden te laten weten dat ze hun best doen voor bijstandsgerechtigden heet PTO. Parttime Ondernemen in de Bijstand. Dat laatste is heel belangrijk want in de bijstand zit je en in de bijstand zul je blijven. Ik zou via Parttime Ondernemen iets met schrijven proberen te verdienen en misschien later ook met comedy. Toen ik bij een voorlichtingsbijeenkomst was viel mij de arrogantie al op van de zogenaamde coaches. Halverwege vond ik het jammer dat ik niet was gaan turven hoe vaak ze het woord toestemming gebruiken. Dat je echt helemaal niets over jezelf te zeggen hebt als bijstandsgerechtigde moest even goed duidelijk gemaakt worden.

Na twee maanden wachten om mijn hoofd een beetje uit de bijstandsbubbel te krijgen besloot ik toch mee te doen. Elke twee maanden begint een nieuwe groep. Ik had mijn hoofd een klein beetje leeg en al een tijdje geen haat meer gehad van de gemeente. Ik was er klaar voor. De eerste workshop moesten we vertellen wat we willen. Veel goede ideeën komen voorbij van vooral creatieve mensen. Een aantal was al begonnen en die mochten zich na afloop even melden want dat was natuurlijk niet de bedoeling. Eerst toestemming.

Bier bezorgen, een gat in de markt.

Bij de tweede workshop was er een jongen die de eerste workshop niet aanwezig was. Zijn onderneming was bier bezorgen. Hij was een keer bij zijn vriendin geweest en had geen bier meer, zo was hij op het idee gekomen. Ik was ook een keer bij een vriendin en toen het bier op was hebben we shoarma besteld met bier, maar dat terzijde. De coach die mij later duidelijk maakte dat bijstand een keuze is reageerde dolenthousiast. Hij had een gat in de markt gevonden. Ik zei niets, ik zit in de bijstand en de coach is ambtenaar, de ambtenaar heeft altijd gelijk. Ik had een vermoeden dat thuis inderdaad bleek te kloppen. Er zijn twee bierbezorgers in de omgeving. Een gat in de markt. Blijkbaar had deze dame opdracht om bij die man enthousiast te zijn. Zijn onderneming is kansloos en dus mag hij blijven. In de bijstand. Ook de meeste restaurants die eten bezorgen hebben bier op de kaart staan.

Een vrouw die dolenthousiast vertelde dat ze een schoonmaakbedrijfje wilde en al klanten had die vroegen wanneer ze eindelijk kon beginnen was er bij de derde workshop niet meer bij. Achteraf realiseerde ik mij pas dat het ook bij PTO niet de bedoeling is dat je uit de bijstand komt. Als het risico te groot is dat je uit de bijstand ontsnapt moet er iets aan gedaan worden. Er was een workshop op woensdagmiddag en dan zijn de kinderen vrij. Jammer, deze vrouw kon niet, had geen oppas en dus geen eigen bedrijfje maar zoals ze in Groningen graag zien, levenslange bijstand.

Weer geen vakantiegeld?

Bij de vijfde workshop was er een andere ambtenaar die de workshop gaf. Wederom moesten we vertellen wat we wilden. Helaas had de gemeente Groningen de vrijdag ervoor bedacht dat de haat van de gemeente tegen mij als bijstandsgerechtigde lang genoeg uit mijn hoofd was. Het moest terug. Die vrijdag, het was 1 juni, kreeg ik mail van de gemeente waarin stond dat het vakantiegeld in mei was betaald of naar een openstaande vordering was gegaan. Ik had geen vakantiegeld dus was het naar een openstaande vordering gegaan. Voor het vijfde jaar op rij zou ik mijn vakantiegeld niet krijgen omdat de gemeente,het gebeurd vaker, een nieuwe vordering had bedacht. De andere deelnemers hadden het vakantiegeld gewoon gehad.

Toen ik vertelde wat ik wil en erbij vertelde wat de gemeente in opdracht van de GroenLinks wethouder doet om dat te voorkomen was de vrouw die deze workshop gaf duidelijk, ik deed alleen mee aan PTO om mijn gal te spuwen over het beleid van de gemeente Groningen. Direct moest ze mij en natuurlijk vooral de andere deelnemers duidelijk maken dat ik een minderwaardig persoon ben die dingen doet om anderen te zieken, die zelf niets wil. Dat ik juist meedeed om eindelijk uit de macht van de gemeente, uit de haat van de ambtenaren te komen wist ze waarschijnlijk vooraf. Haar opdracht was duidelijk.

Einde PTO en een graai in de subsidiepot.

Ik mocht mee naar buiten met de coach en het was voor mij einde PTO. De volgende dag moest ik mij melden en werd gevraagd of ik verder wilde. Natuurlijk wilde ik verder maar omdat de gemeente Groningen wederom had laten zien dat bijstand mijn plek is kon ik niet verder. Zodra iets goed gaat, ik een uitweg zie uit de hel die bijstand heet geeft de GroenLinks wethouder opdracht om dat te stoppen. Ze kon het natuurlijk niet laten en het is haar werk, om mij duidelijk te maken dat ik misbruik van de bijstand maak. “Je hoeft geen uitkering.” Inmiddels loop ik bij de psychiater.

Omdat mijn professionele begeleider met bijstandservaring (inmiddels voormalig begeleider) van ‘Bijstand op Maat’ er bij zat probeerde ze nog even uit de Europese subsidiepot van ‘Bijstand op Maat’ te snoepen. Ze kon mij wel helpen met mijn probleem, ze heeft een eigen bedrijfje die al voor veel geld wordt ingehuurd om groepen te begeleiden, die kon mij individueel begeleiden. Wat het moest kosten zij ze er niet bij. Ze is niet de enige ambtenaar die de subsidie van ‘Bijstand op Maat’ probeert te bemachtigden, er is budget en dat kan natuurlijk beter in de zakken van ambtenaren verdwijnen dan dat er iemand een toekomst door op kan bouwen die nu nog in de bijstand zit.

Een paar dagen later had ik mijn vakantiegeld. Het doel van de mail was om te voorkomen dat ik verder kon met PTO. Toen dat was gelukt mocht alsnog mijn vakantiegeld overgemaakt worden.

Alexsander Hesse 2019


Ook over de bijstand
Bijstand op Maat groep 1. De gemeente heeft zelf ook geen idee.
Geen festival, ziek! Dankzij de gemeente ben ik te ziek om heen te gaan.
Bang. Sollicitatiegesprek terwijl het lijkt te gaan om een volgende ronde dwangarbeid.


Inhoud.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.