Toen ik afgelopen donderdag de brief van de gemeente kreeg wist ik niet goed wat ik er van moest denken. Ik vroeg raad aan mensen die beter weten hoe ik deze brief moet interpreteren en werd enigszins gerust gesteld. “De gemeente weet nog altijd niet hoe ze klantvriendelijke brieven moeten schrijven.” was één van de reacties. Meerdere mensen legden uit dat deze brief betekent dat de gemeente mij vanaf dat moment met rust zal laten. Eindelijk.

Schrijven.

Tot mijn eigen verbazing vond ik de dag erna rust genoeg om een stuk te schrijven over boodschappen tijdens het coronavirus. Ook op zaterdag was ik redelijk rustig in mijn hoofd. Natuurlijk denk ik 90% van de tijd aan de wijze waarop de GroenLinkswethouder mij wil overtuigen zelfmoord te plegen maar dat is geen 100%. Elke seconde rust is er één.

Op zondag ontdekte ik dat de seizoenen 4, 5, 6 en 7 van ‘de Mol’, de Belgische versie van ‘Wie is de mol.’ in zijn geheel terug te kijken zijn op Vier.be. Ik heb het 4e seizoen in zijn geheel bekeken. Nooit eerder wist ik binnen een dag wie de mol is.

Niet geschreven over zelfmoord.

Ook vanmorgen was ik rustig. Ik werd gebeld door de mondhygiëniste die mij vertelde dat de afspraak niet doorgaat. Ik wist het al, het coronavirus is niet aan mij voorbij gegaan. Tenminste het bestaan ervan, het virus wel.

Vrijdag, zaterdag en zondag heb ik niet geschreven over zelfmoord. Drie dagen heb ik niets gedaan om duidelijk te maken dat ik slaaf ben, dat ik eigendom ben van de GroenLinkswethouder. Natuurlijk zijn mijn gedachten de afgelopen dagen meer wel dan niet over het beëindigen van mijn leven gegaan maar ik heb het niet laten merken. Ik heb er niet over geschreven.

Maandagmorgen 11:14 uur.

Ik had meer rust dan normaal en dat had ik natuurlijk niet mogen hebben. Maandagmorgen om 11:14 uur gaat de telefoon. De politie. “Nee, het heeft niets met het zelfmoordbeleid te maken.” loog de agent. Toen ik hem zijn naam vroeg weigerde hij die te geven. Er is aangifte tegen mij gedaan en ik moet mijn blog en Twitter verwijderen. Wie er aangifte heeft gedaan wil hij niet zeggen. Is het normaal dat de politie van mij eist dat ik dingen verwijder zonder dat er uitspraak is gedaan door een rechter? Aangifte tegen mij doen is natuurlijk prima maar wat kan ik daarmee als ik niet mag weten door wie?

Ik noem de naam waarvan ik vermoed dat het degene is die aangifte heeft gedaan maar hij mag niet op mijn vragen antwoorden. Net als ambtenaren van de gemeente Groningen mag ook de politie mijn vragen niet beantwoorden. De verspreking van de agent, die mij de achternaam van de vermoedelijke aangever geeft, zegt veel. Hij ontkent dat er ooit contact is geweest met mijn psychiater. Volgens hem heeft mijn psychiater tegen mij gelogen. Ik vraag nogmaals om zijn naam, die hij niet wil geven, de agent blijft eisen dat ik mijn Twitter en blog verwijder. Als ik nogmaals kwaad wordt heeft de agent zijn doel bereikt en verbreekt hij de verbinding.

Iemand beledigd.

Ik spreek de voicemail van mijn psychiatrisch verpleegkundige in en wandel langs het station naar een plek in de buurt van het Harm Buiterplein waar ik denk voor de trein te stappen. De plek die ik de juiste acht is niet bereikbaar. Ze zijn er aan het werk en er staan hekken. Mijn psychiatrisch verpleegkundige belt mij even verderop. Hij heeft al met de politie gesproken. Volgens hem is er zes weken geleden aangifte gedaan omdat ik iemand heb beledigd op Twitter. Ze hebben hem verteld dat het gaat om een vrouw. Ook hij mag niet weten wie. Ik heb natuurlijk een vermoeden wie het is maar mij is al vaker duidelijk gemaakt dat er duizenden ambtenaren in Groningen zijn die mee willen werken om mij uiteindelijk voor de trein te krijgen dus zeker weet ik het niet.

Dat de aangifte zes weken geleden al is gedaan legt weer een andere leugen bloot. De buurtagent die mij nadat ik drie stukken had geschreven die niet over zelfmoord of haat gaan duidelijk moest maken dat ik echt dood moet beweerde immers op 20 maart dat er geen aangifte is gedaan. Volgens hem ging het er om dat mijn blog wordt gevonden als de ambtenaar wordt gezocht via Google. De politie die na 1 dag rust op 26 maart moest ingrijpen had helemaal geen smoes bedacht waarom ze mij de voorgeschreven rust af moesten pakken. Ook zij waren tevreden toen ik kwaad werd en ze wisten dat het weer dagen mis was en ik weer regelmatig zou denken aan het beëindigen van mijn leven. Dit keer waren het drie dagen. Drie dagen dat ik redelijk rustig in mijn hoofd was, dat ik minder aan dood en haat dacht. Het is voor de GroenLinkswethouder reden om wederom de politie in te laten schakelen.

“Hé Pola.”

Even voorbij station Europapark maak ik een bocht om een man heen. “Hé Pola.” zegt de man. Pola was mijn bijnaam tot zo’n kleine 30 jaar geleden. “Het is wel minder geworden maar ik herken je wel.” zegt de man lachend, wijzend op zijn hoofd. Ik bevestig dat, herken de man niet maar gezien mijn doel interesseert het mij ook niet. Ik loop verder en ga links af. Voor mij is een smal paadje waar tegenliggers lopen. Anderhalve meter afstand zou niet mogelijk zijn. Waarom ik daar op dat moment aan denk weet ik niet. De weg die ik volg gaat in een tunnel onder het spoor door. Ik realiseer mij op dat moment niet dat die weg nieuw is, dat ik daar niet eerder heb gelopen. Het spoor is moeilijk bereikbaar en ik loop verder.


Als ik naar rechts ga zie ik een bordje waarop Duinkerkenstraat staat, dan weet ik weer waar ik loop. Verderop ga ik nogmaals rechtsaf. Ik kom voor Muelink en Grol langs, waar ik toen ik nog betaald mocht werken als spiegellasser heb gewerkt. Ik denk aan de tijd dat ik de eigenwaarde nog bezat die mij in opdracht van de GroenLinkswethouder is afgenomen. Ik loop verder naar Coatinc en krijg het idee om de komende dagen wat wandelingen te maken langs plekken waar ik, toen ik nog betaald mocht werken, heb gewerkt. Van elk bedrijf maak ik een paar foto’s om zo een fotogalerij te kunnen samenstellen. Ook de Milieudienst loop ik langs. Ook daar heb ik gewerkt voordat we een wethouder kregen van GroenLinks.

Vandaag nog niet verslagen.

Inmiddels ben ik wat afgekoeld. Het spoor is uit zicht geraakt. Ik vertel het vaker en blijf het herhalen: Ik wil geen zelfmoord plegen. Ik moet zelfmoord plegen. Zolang ik blijf leven zal de GroenLinkswethouder opdracht blijven geven mij duidelijk te maken dat ik de door mijn psychiater voorgeschreven rust alleen zal krijgen als ik dood ben. De laatste keren liet hij de politie ingrijpen na 4,1 en 3 dagen rust. Hij maakt daarmee duidelijk dat ik nooit het recht op leven terug zal krijgen ondanks de brief van afgelopen week. Ondanks de toezegging van de politie tegen mijn psychiatrisch verpleegkundige blijven ze mij lastig vallen als de GroenLinkswethouder dat wil. Ik moet en zal dood. Dat is duidelijk. Maar dan moet de gemeente Groningen niet bij het spoor gaan verbouwen zodat ik verder moet lopen. Langer na kan denken en tot de conclusie kom dat vandaag niet de dag is dat de GroenLinkswethouder mij heeft verslagen.

Misschien kom ik er zo ook achter wie er aangifte tegen mij heeft gedaan. Als er al aangifte tegen mij is gedaan. Maar ik verwacht niet dat de GroenLinkswethouder toestemming geeft om de aangifte door te zetten. Hij heeft zijn ambtenaren niet voor niets verboden om mijn vragen te beantwoorden. Hij heeft niet voor niets opdracht gegeven om mij thuis lastig te vallen en op die manier duidelijk te maken dat ik zelfmoord moet plegen. Ik geloof dan ook niet dat hij wil dat ik voor de rechter verschijn. Hij heeft mij immers zelf allang veroordeeld. De straf die hij heeft uitgesproken bestaat officieel niet eens in Nederland maar de GroenLinkswethouder staat boven de wet. Ik ben minderwaardig en daarom moet ik dood en dat moet ik zelf doen. Maar vandaag is niet de dag. Niet voor mij.

Binnenkort laat ik u weten hoelang de GroenLinkswethouder het heeft volgehouden om mij niet lastig te laten vallen als ik weer even niets over de haat, het zelfmoordbeleid op sociale media plaats. Ik ben bang dat u binnen een week er meer over leest. Of niet. Dan ben ik dood. Dat is ook goed want dan weet ik zeker dat ik eindelijk rust heb. En u ook. In elk geval van mij.

Alexsander Hesse 2020


Meer over het beleid van de gemeente Groningen:
Driewerf hoera! Betaalde banen worden onbetaalde participatiebanen.
Extra schulden, niets aan te doen. Kijk, een nieuwe vordering.
Geen gesprek met mijn eigenaar. Zelfmoord plegen en verder mijn mond houden.


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.