Zojuist moest ik mij melden bij BuurtzorgT. Al vaker heb ik aangegeven dat ik geen enkele behoefte heb om met ze in gesprek te gaan over mijn minderwaardigheid of de verplichte zelfmoord. Alleen als ze echt iets hebben dat mijn leven kan redden wil ik in gesprek. Al die gesprekken over mijn minderwaardigheid en dat ik zelfmoord moet plegen ken ik nu wel. Wethouder Mattias Gijsbertsen heeft besloten dat ik dood moet en dus moet ik dood. Daar kan ook BuurtzorgT niets aan doen, dat is al gebleken.

Dit keer hadden ze een oud buurman van mij aan de telefoon gesproken. Hij woont nu in Canada en dat gaf mij hoop. Ik zag mijzelf al in het vliegtuig stappen. Vluchten naar Canada. Als Wilhelmina erheen kan op de vlucht voor de moffen kan Alexsander Hesse er heen op de vlucht voor wethouder Mattias Gijsbertsen en zijn ambtenaren. In het vliegtuig op de vlucht naar werk en woning. In het vliegtuig op weg naar een waardig bestaan. Het bleek valse hoop.

Het ging over werk via uitzendbureaus. Serieus, ze vond dat het jongere broertje van de naar Canada geïmmigreerde oud buurman wel bij mij langs kon en mij wekelijks kan begeleiden naar uitzendbureaus. Ik ben immers volgens haar te beperkt om naar een uitzendbureau te gaan. Ik heb immers volgens haar nog nooit gewerkt. Toen ik vroeg welk uitzendbureau ik dan nog voor kan werken, welk uitzendbureau nog geen bericht van de gemeente in opdracht van wethouder Mattias Gijsbertsen heeft gehad dat ik helemaal niet mag werken, dat ik het niet waar ben om betaald te werken, wist ze het antwoord ook niet. Natuurlijk niet. Ze heeft mij immers vanaf het begin al duidelijk gemaakt dat er andere minderwaardigen zijn die wel gelukkig zijn als ze gratis moeten werken. Als ze hun minderwaardigheid tonen door naast mensen die gewoon betaald krijgen hetzelfde werk gratis doen.


Het gesprek van enkele minuten geleden heeft mij wederom moeten wijzen op mijn minderwaardigheid. Het gesprek heeft mij wederom duidelijk moeten maken dat ik toch echt vandaag over precies twee weken een eind aan mijn leven moet maken. Volgens de mevrouw van BuurtzorgT zal er geen actie van de gemeente volgen als ze na de afgesproken datum een teken van leven van mij krijgen. Ik weet wel beter. De ambtenaren van de gemeente Groningen zijn al vijf jaar in opdracht van wethouder Mattias Gijsbertsen bezig op mij duidelijk te maken dat ik een eind aan mijn leven moet maken. De ambtenaren van de gemeente Groningen roepen al vijf jaar in opdracht van wethouder Mattias Gijsbertsen dat ik het niet waard ben om betaald te worden als ik werk. Dan zouden de ambtenaren van de gemeente Groningen het prima vinden als ik blijf leven? Na al die moeite? Na vijf jaar haat? Na vijf jaar vernederen? Na vijf jaar boetes en straffen? Weten ze bij BuurtzorgT wel wat het de inwoners van de gemeente Groningen gekost heeft om mij uiteindelijk voor de trein te krijgen? Nog twee weken. Dan ben ik vrij.

Nooit weer die vernedering, nooit weer die haat, nooit weer boetes en straffen, nooit weer schreeuwende ambtenaren die mij in opdracht van mijn eigenaar, wethouder Mattias Gijsbertsen, duidelijk moeten maken dat ik het leven niet waard ben. Nooit weer. Eindelijk vrij. Eindelijk dood.

Alexsander Hesse 2019


Wat wethouder Mattias Gijsbertsen heeft laten doen met mijn dood tot gevolg:
Begeleiders Bijstand op Maat. Mij mochten ze niet begeleiden. Wel moesten ze mij vernederen.
Anders. Ik wil werken dus moet ik dood.
Zelfmoordbeleid de afgelopen twee jaren. Enkele ambtenaren die meewerken aan het beleid.


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.