Nadat ik jaren als bijstandsslaaf niet bij winkels heb durven pinnen had ik enkele weken terug het lef om een eierbal met pin te betalen. Oké, eerlijk zijn, twee eierballen. Er zat een minuut tussen bleek op het bankafschrift.

Jaren heb ik niet in winkels durven pinnen omdat ik als bijstandsslaaf altijd alles moet verklaren. Door mijn gesprekken met een hogere ambtenaar van de gemeente en mijn begeleiders van ‘Bijstand op Maat’ voelde ik mij vrij genoeg om een, oké twee, eierballen te pinnen. Ook andere dingen durfde ik via de bank te betalen. Wat heb ik daar spijt van. Wat ontzettend dom dat ik als slaaf even het idee had dat ik mijn vrijheid terug zou krijgen.

Afgelopen week was het dan zo ver. Bankcontrole. Ik moest met de bankpapieren van de afgelopen drie maanden naar de gemeente. De medewerkster controleerde alles en ik moest alles verklaren. Of ik echt lid wil blijven van de FNV vroeg ze. Ik moest uitleggen waarom ik boxers maandelijks bestel en uitleggen waarom ik dat wilde houden. Van die reclame? Er staat iets van managementboek, waarom ik iets bestel bij managementboek wilde ze weten. Het is natuurlijk ook niet normaal dat ik als bijstandsslaaf iets bestel bij managementboek. Is dat wel eenmalig? Tele2 begreep ze niet, ondanks dat ik meerdere keren had aangegeven dat ik geen mobielabonnement heb vroeg ze of het gaat om een abonnement. “ Nee, beltegoed.” was mijn antwoord.

Wat heb ik spijt dat ik even mijn vrijheid heb geproefd. Wat heb ik spijt dat ik dacht dat ik mag blijven leven. De gemeente blijft beweren mij te willen helpen en elke keer gaan ze juist verder in het beperken van mijn vrijheid. Pinnen doe ik de rest van mijn leven alleen bij de bank, alles wat ik koop betaal ik contant. Als een winkel vraagt of ik niet kleiner heb en vervolgens vraagt of ik dan misschien kan pinnen krijgen ze weer het standaard antwoord:” Nee, het gaat Gijsbertsen niets aan wat ik koop.” De vreemde blikken bij dat antwoord ben ik inmiddels gewend. Maar het is natuurlijk niet waar. Het gaat Gijsbertsen alles aan wat ik koop. Waar ik koop. Wanneer ik koop. Ik ben immers eigendom van Gijsbertsen. Ik ben slaaf van Gijsbertsen.

De komende tijd zal ik dan ook weer volgens een vaste routine pinnen. Bij de bank. Pin ik een week te laat dan ben ik al verdacht. Waarom kan ik anders een week langer doen met hetzelfde bedrag? Heb ik stiekem inkomsten gehad? Heb ik weer proberen uit de bijstand te ontsnappen? Nee, meneer Gijsbertsen. Ik beloof u plechtig dat ik nooit weer zal proberen via een betaalde baan uit uw hooggeachte macht te ontsnappen. De eerstvolgende keer neem ik de trein. Dan bent u voorgoed van mij af. Definitief. Zonder eierbal.

Alexsander Hesse 2019


Wat ik zoveel liever schrijf dan weer over de haat van de gemeente:
Weet je al wat het wordt? Waar heb je seks mee gehad?
Rum-cola. Het valt een beetje tegen.
Videobanden. Terugspoelen niet vergeten


Inhoud.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.