Langs de kant van de weg
stond hij met fietspech.
Het was de man vol haat
met een sjaal voor zijn gelaat

op een koude winterdag.
Op het moment dat ik hem zag
begon mijn bloed te koken,
was ik maar nooit gestopt met roken.

Mijn tas viel uit mijn knuisten
mijn handen balde ik tot vuisten
de agressie was aan mij te zien.

Ik naderde tot een meter of tien.
Toen ik zag dat de man achter de das
de wethouder helemaal niet was.

Alexsander Hesse 2021


Ook met woorden:
Lang geleden geliefden. Ze herkende mij niet.
Herkend. Ik werd wel herkend maar niet als mij.
Haar naam intoetsen in Google. Mooi en herkenbaar.


Inhoud.

Categorie├źn: Gedicht

0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.