Iets wat mijn ouders leuk vonden om te doen was om mij helemaal niets te leren. Vervolgens was het verwijt:” Jij kunt helemaal niks.” Zo werd er een bouwpakket gekocht maar omdat het te laat was mocht ik hem niet in elkaar zetten:” Doe dat morgen maar, dan heb je alle tijd.” De volgende ochtend was de auto, het vliegtuig of de boot al klaar. “Want het is zonde als jij dat doet.” moest er dan aan toegevoegd worden. Het kind een slecht gevoel geven is natuurlijk het leukst in woord en daad. Waarom één manier gebruiken om je kind een minderwaardigheidscomplex aan te praten als er meerdere manieren zijn?

Mijn vader zette als ik in bed lag het bouwpakket in elkaar en mijn moeder kwam met het verwijt:” Het is zonde als jij dat doet.” Regelmatig kreeg ik het verwijt helemaal niet technisch te zijn. Hoe ze daarbij kwamen was duidelijk. Ik kan immers helemaal niks. Later kwam ik in een fabriek te werken waar ik mijzelf een machine aanleerde. Toen een geloofsgenoot van mijn ouders daar voorman werd was het afgelopen. Jaren later kwam ik een oud collega tegen die mij vertelde dat die machine nadat ik weg was nooit weer goed heeft gelopen

Op een dag zou mijn vader mij leren hoe ik een fietsband moet plakken. Het lek was snel opgespoord maar toen gebeurde wat te verwachten was. Ik moest lijm op het gaatje doen, drukte iets te hard op de tube en kreeg klappen. “Dat is dure lijm, dat doe jij expres, jij bent niks waard.” Vluchtend voor mijn vader kon ik mijn moeder, bij de achterdeur al onderweg naar de buren, nog net ontwijken.

Toen ik zoals vaak in mijn bed lag te janken kwam mijn moeder boven, het was immers haar beurt. “ Jij kunt nog geen fietsband plakken!” was het verwijt. “ Jurgen van hiernaast kan dat en Gerwin, die veel jonger is dan jou, kan ook een band plakken. Jij kunt helemaal niks.” Dat de ouders van de buurjongens hun kinderen grootbrachten met liefde en de kinderen wel dingen leerden zei ze er natuurlijk niet bij. Dat ze bij de deur stond toen ik op de vlucht was deed mij vermoeden dat ook dit afgesproken werk was. Tussen mijn ouders heb ik nooit enige vorm van liefde gezien. Wel hadden ze een gemeenschappelijke vijand. We kennen natuurlijk allemaal het gezegde:” De vijand van mijn vijand is mijn vriend.” En ze leefden nog lang en…… Nee, laten we het maar houden op lang.

Alexsander Hesse 2019


Meer lezen:
Escargots. Slakken eten en verliefd op de nachtportier.
Bang voor de bibliotheek. Openbaren zijn eng.
Een eitje bakken. Van breken tot eten.


Inhoud.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.