Zojuist ben ik gebeld door de gemeente Groningen over ‘Bijstand op Maat‘. De vraag was of ik nog interesse heb om mee te doen. Mensen die mijn blog vaker lezen zullen misschien verbaasd zijn dat ik de telefoon opneem maar het is inmiddels zo lang geleden dat werkgevers mij, tot mijn frustratie, gebeld hebben voor betaald werk dat ik van de gemeente niet mag doen dat ik tegenwoordig de telefoon weer opneem. Bovendien werd er in de brief van ‘Bijstand op Maat‘ vermeld dat ik gebeld kan worden door de universiteit.

Kort na de bijeenkomsten over ‘Bijstand op Maat‘ ging mijn telefoon ook al eens, toen werd ik gebeld door het ‘Dagblad van het Noorden‘. Mijn eerste gedachte was dat ze eindelijk het verhaal van een bijstandsgerechtigde wilden plaatsen. Dat eindelijk het echte verhaal geplaatst mocht worden, dat de inwoners van Groningen die niet het slachtoffer van het beleid van de GroenLinks wethouder zijn ook mogen weten wat er echt gebeurd bij de sociale dienst in Groningen. Het bleek een mevrouw te zijn die mij een abonnement wilde verkopen. Ik heb haar verteld hoeveel inkomsten ik elke maand heb en hoeveel daar elke maand afgaat aan schulden, voor medicijnen en contactlenzen. Toen ze het nog niet begreep zei ik heel direct dat ik er het geld niet voor heb en toen begreep ze het wel. De wethouder kent ze niet.

Naar aanleiding van de vragenlijst van de universiteit die ik online heb ingevuld had ik toch wel een belangrijke opmerking. bijstand op maat vraag Deze mail heb ik op 4 oktober verzonden en dezelfde dag nog kreeg ik een reactie van de RUG. Bijstand op maat vraag doorspelen Dat ik 9 dagen later nog geen reactie van de gemeente heb zal niemand verbazen, mijn vraag over de beslagvrije voet wordt nog altijd door mijn klantmanager ontweken en ik reageer dan ook niet weer op de onzin die zij in de mail zet. De ombudsman is er mee bezig en ik wacht rustig af of zij wel een antwoord krijgt.

Vanmiddag werd ik dan eindelijk gebeld door de gemeente, of ik nog geïnteresseerd ben in ‘Bijstand op Maat‘ was de vraag. Gevolgd door de vraag of ik dan ook nog altijd mee wil doen in groep 1. Hij vroeg het serieus, groep 1! Ik heb vanaf het begin aangegeven dat ik zeker niet in de werkontmoedigingsgroepen mee wil doen maar de gemeente durft te vragen of ik nog altijd mee wil doen in groep 1. Dat ik me had opgegeven voor groep 2 wist hij niet. Hij beweerde zelfs dat ik alleen bij een bijeenkomst van groep 1 was geweest, dat stond voor zijn neus. Dat ik me had opgegeven voor bijeenkomsten van alle 3 de groepen en daar ook ben geweest wist hij niet. Voor elke bijeenkomst had ik me vooraf aangemeld, bij elke groep moest ik me bij binnenkomst melden en stond ik ook netjes aangemeld, bij elke bijeenkomst heb ik vragen gesteld maar deze medewerker van Mattias Gijsbertsen heeft op zijn beeldscherm staan dat ik mij heb opgegeven voor groep 1.

Nadat ik hem heb verteld dat ik al 3 jaar niet mag werken van zijn baas en niet in een groep wil waarvan het doel is om mijn nog minstens 2 jaar in de bijstand vast te houden geeft hij aan dat hij het veranderd en dat ik in groep 2 meedoe, eind oktober krijg ik bericht over hoe het verder gaat. Hij begrijpt dat ik niet wil meedoen in de andere groepen. Ik zal zijn naam niet noemen, begrip tonen voor iemand die al 3 jaar in de bijstand wordt vastgehouden door Mattias mag vast niet van Mattias.

Ik wacht rustig op het bericht van de professionele begeleider van groep 2 of de brief van de gemeente dat ik meedoe in groep 1 of 3. Een brief waarin ze aangeven het jammer te vinden dat ik niet mee wil doen zou mij ook niet eens verbazen. Bij de gemeente Groningen weet je nooit waar je aan toe bent. Behalve natuurlijk als je zonder tussenkomst van de gemeente betaald werk gaat doen. Dan weet je dat je gestraft gaat worden.

Alexsander Hesse 2017


Meer over de gemeente:
Driewerf hoera! Betaalde banen worden onbetaalde participatiebanen.
Nieuwe Groningers, oude Groningers. Samen werken.
Extra schulden, niets aan te doen. Een nieuwe vordering.


Inhoud.