“Bij BuurtzorgT staat de vraag van de cliënt centraal.” las ik vanmorgen op Twitter. Maar als je als minderwaardige hulp vraagt aan BuurtzorgT laten ze je stikken. Hoe centraal sta ik als cliënt na bijna een half jaar niets te hebben gehoord? Zien ze mij niet als cliënt omdat ik geen mensenrechten heb? Staat de eigenaar van de cliënt centraal als de cliënt al jaren wordt vastgehouden in een bijstandsuitkering?BuurtzorgT zegt op Twitter cliënten te helpen.

In 2019 maakte BuurtzorgT al duidelijk mij geen enkele hulp te willen bieden. Mijn verzoek om euthanasie werd afgewezen omdat mijn zelfmoord niet mijn keuze is. Het zou goed zijn om een tijdje opgenomen te worden om tot rust te komen, beweerde de psychiater. Uiteraard was dat een vies grapje om mij op mijn minderwaardigheid te wijzen. Mijn eigenaar, de gemeente Groningen, zou opname immers nooit toestaan. Ik moet dood en BuurtzorgT is de door de gemeente aangewezen club om daar aan mee te werken.

Om mij verder te vernederen en er op te wijzen dat ik inmiddels geestelijk beperkt ben moest ik aan het handje van een oud buurjongen mee naar uitzendbureaus. Dat ik als minderwaardige niet mag werken is natuurlijk bekend bij BuurtzorgT, ze hebben immers contact met mijn eigenaar, daar ging het dan ook niet om. De buurjongen van vroeger was dezelfde die als klein kind al tegen mij werd gebruikt. Hij is jonger en wel gelukt lieten mijn ouders mij te pas en te onpas weten. Dat dertig jaar later BuurtzorgT dezelfde persoon tegen mij moest gebruiken zegt genoeg. Natuurlijk ben ik kwaad geworden maar ik ben niet gewelddadig. Helaas.

Vervolgens moest ik in gesprek met Jan Wolter Oosterhuis van Lentis. Het zou gaan om een second opinion voor verplichte opname. Dit om andermaal aan te tonen dat ik mijn vrije wil helemaal kwijt ben. De eerste gesprekken moest Oosterhuis doen alsof hij mij mocht helpen. Toen bleek de echte reden voor de second opinion. Oosterhuis moest mij overtuigen dat ik het beste een eind aan mijn leven kan maken. Anders, zo beloofde hij, wordt het een lange pijnlijke dood.

Toen ik Gerard Lohuis vertelde wat Oosterhuis had gezegd beweerde Lohuis dat Oosterhuis dat nooit heeft gezegd. Lohuis kent Oosterhuis en er zal overleg zijn geweest over de beste manier om mij te dwingen mijn leven te beëindigen. Euthanasie mag niet, dat zou te makkelijk zijn.

Waarom beweert BuurtzorgT dat ze helpen oplossingen te vinden voor vaak lastige problemen? Mijn problemen zijn niet lastig! Het gaat om mensenrechten. Waarom mag ik geen mensenrechten? Waarom liegt Gerard Lohuis tegen mij en mijn huisarts? De vraag stellen is hem beantwoorden. Gerard Lohuis heeft iemand in zijn omgeving die leeft in de macht van de gemeente Groningen. Een rechteloze die bedreigd wordt. Zolang Gerard Lohuis als hulpverlener mij onder druk blijft zetten en blijft voorkomen dat ik de hulp krijg die ik nodig heb zal zijn dierbare rechten krijgen, zoals ook het jongere broertje van Jan Wolter Oosterhuis rechten heeft gekregen. Maar als Lohuis mij de nodige hulp ooit zal geven zal de gemeente Groningen wraak nemen. Dat Gerard Lohuis mij niet helpt en andere hulp blokkeert is dus begrijpelijk. Dat doet hij om het leven van een dierbare te redden.

Waarom grijpt er helemaal niemand in? Waarom gebeurt het al jaren dat de gemeente Groningen op deze wijze mensen dwingt om zelfmoord te plegen? Er zijn toch nabestaanden die niets meer te verliezen hebben? Die wel werken, die wel rechten hebben, die wel een advocaat mogen en kunnen inschakelen? Ik begrijp het niet. Toch zal dit ook zorgen voor mijn dood, al is het dan een lange pijnlijke dood zoals Jan Wolter Oosterhuis mij beloofde. De stres, de pijn, de ontmenselijking, zal mij uiteindelijk zo slopen dat het mijn dood wordt.

“Elke behandeling is maatwerk.” beweren ze. Als je in Groningen in de bijstand zit en niets liever wilt dan uit de bijstand, werken voor je geld, een menswaardig bestaan dan is het maatwerk van BuurtzorgT om de cliënt te vernederen, voor te liegen, te bedriegen en uiteindelijk te laten stikken. Stikken is dodelijk en zo is het toch nog een vorm van euthanasie. Maar wel een lange pijnlijke.

Alexsander Hesse 2021


Hopelijk schrijf ik ooit weer iets dat ik zelf leuk vind:
Klootviolen en kutgitaren. Kort gedichtje.
Geen rondeel. Maar ik heb het geprobeerd.
Langs het water na een festival. Zo hoop ik ooit nog weer de weg kwijt te raken.


Inhoud.


0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.