De dag nadat de politie mij belde om duidelijk te maken dat ze mij blijven aanvallen als ik geen eind aan mijn leven maak werd ik gebeld door mijn psychiatrisch verpleegkundige. Hij had met de politie gesproken en nogmaals het verzoek gedaan om te stoppen met de haat. Vertrouwen heb ik er niet in omdat het beleid dat uiteindelijk naar mijn zelfmoord moet leiden inmiddels ruim vijf jaar gaande is. Mijn psychiatrisch verpleegkundige complimenteerde mij dat ik het zo lang heb volgehouden.

Smaad.

Hij vertelde dat er aangifte is gedaan van smaad. Wat de politie mij aan de telefoon vertelde was dus een schaamteloze leugen. Dat de politie mij belt en dat de agent weigert zijn naam te noemen zegt genoeg. Ik moet dood maar mag niet weten wie er meewerken aan het zelfmoordbeleid. Dat de politie meewerkt aan het zelfmoordbeleid maakt duidelijk dat ik nooit ergens veilig zal zijn.

Mijn psychiatrisch verpleegkundige vertelde dat het ging om een reactie van mij op Twitter. Ik heb gereageerd op een vrouw. Wie de vrouw is weet hij niet. Deze vrouw heeft een valse aangifte gedaan. Daar is ze zichzelf van bewust maar omdat ik minderwaardig ben en de vrouw werkzaam voor de gemeente is dat geen enkel probleem. Het gaat niet om de vrouw die de buurtagent heeft gestuurd, die heeft geen Twitter. Er zijn dus zoals ik al eerder vermoede meerdere personen bezig om het doel, mijn zelfmoord, te bereiken. Dat ze dat anoniem mogen doen zegt genoeg over de regelgeving in Nederland. Dat ze daar al ruim vijf jaar mee bezig zijn zegt genoeg over het beleid van de gemeente Groningen. Dat ik nog altijd geen zelfmoord heb gepleegd zegt veel over mijn kracht. Mijn gevecht. Of ik ben gewoon te laf. Ik denk het laatste omdat ik spijt heb dat ik nog leef. Ik weet dat het college in Groningen bestaand uit PvdA, GroenLinks, ChristenUnie en D66 niet zal rusten tot ik voor de eeuwige rust heb gekozen. Dat ze inmiddels de politie inzetten om hun doel te bereiken zegt genoeg.

Niet van GroenLinks.

Nadat ik afgelopen dinsdag ben gebeld heb ik uiteraard mijn hele Twitterhistorie doorzocht omdat ik wil weten wie de aangifte heeft gedaan. Ik heb veel op Twitter geplaatst en veel gereageerd. Zowel op mannen als vrouwen. Er van uitgaande dat de vrouw die de aangifte heeft gedaan mij inmiddels heeft geblokkeerd omdat ze niet wil dat ik reageer en omdat ik vermoed dat de vrouw van een partij is die niet wil dat het werkelijke beleid van de partij bekend wordt omdat ze zich anders voordoen dan ze zijn, denk ik te weten om wie het gaat. Een sterk vermoeden is echter niet genoeg om hier een beschuldiging te uiten. Hoewel ambtenaren mij wel moeten beschuldigen zelfs als ze weten dat ze liegen. Maar ik ben minderwaardig en heb geen rechten. De vermoedelijke aangever is niet van GroenLinks. Het gaat juist om iemand die, als het was gelukt, mijn zelfmoord had misbruikt voor electoraal gewin. Mijn zelfmoord zou immers het gevolg zijn van het zelfmoordbeleid van de wethouder van GroenLinks omdat ik veel en vaak geschreven heb over de wijze waarop die wethouder zijn bijstandsslaven aanzet tot zelfmoord. De vrouw waarvan ik vermoed dat zij de aangifte heeft gedaan is van een concurrerende partij.


Dat de politie niet wil vertellen wie de aangifte heeft gedaan maakt duidelijk hoe er in Nederland wordt omgegaan met mensen zoals mij. Mensen die minderwaardig zijn, die het niet waard zijn om betaald te worden als ze werken. Laat de vrouw waarvan ik vermoed dat ze de aangifte heeft gedaan nou groot supporter zijn van cao-ontduikende vormen van tewerkstelling van bijstandsslaven.

Basisbaan, schakelkans, participatiebaan.

De basisbaan waarvan inmiddels bekend is dat de slaven na twee jaar worden geacht terug te keren in de bijstand en de zo mogelijk nog walgelijkere Schakelkans, Flextensie 2.0, waarbij de werkgever het minimumloon aan de gemeente betaald en de slaaf moet werken voor 2 euro per uur zijn enkele voorbeelden die de gemeente Groningen gebruikt om te voorkomen dat mensen die slaaf gemaakt zijn ooit nog een waardig leven kunnen opbouwen. Laten we de participatiebaan niet vergeten. Toen ik in Groningen kwam wonen heb ik op de dag af een jaar gewerkt bij Theodorus Niemeijer. Tegenwoordig moet ik een voorbeeld nemen aan vluchtelingen die bij Niemeijer werken in een participatiebaan om de taal te leren. Het werk waar ik van april 2002 tot april 2003 voor betaald werd wordt nu gedaan door vluchtelingen als gratis participatiebaan. Ik moet er een voorbeeld aan nemen.

Zeker weten wie de aangifte heeft gedaan mag ik niet. Ik ben het niet waard om te weten wie de aangifte heeft gedaan. Ik ben het niet waard om de rust te krijgen die mijn psychiater heeft voorgeschreven. Ik moet mij er bij neerleggen dat ik minderwaardig ben, ik moet mij er bij neerleggen dat iedereen zonder gevolgen valse aangifte tegen mij mag doen. Ik moet mij er bij neerleggen dat iedereen zijn of haar macht mag misbruiken en mij anoniem mag aanzetten tot zelfmoord. Ik moet mij er bij neerleggen dat er een dag gaat komen dat ik het niet langer volhoud en dat het is afgelopen. Ik moet mij neerleggen bij de segregatie tussen arm en rijk waar de vrouw waarvan ik denk dat ze aangifte heeft gedaan groot supporter is. Ik moet mij er bij neerleggen dat die vrouw liegt dat ze juist tegen segregatie is en ik moet mij er bij neerleggen dat als ik reageer op leugens van politieke partijen dat ze dan onbestraft en met medewerking van de politie aangifte tegen mij kunnen doen. Anoniem. Laf. Vals. Gemeen.

Haat zit diep.

Zo gaat dat in Nederland. Ik kan daar als minderwaardige niets aan doen. Behalve dan er tot mijn gedwongen zelfmoord over blijven schrijven. Bekend blijven maken dat partijen als PvdA, GroenLinks, D66 en ChristenUnie mensen die zij minderwaardig achten aanzetten tot zelfmoord. Bekend blijven maken dat de politie daar aan meewerkt door te voorkomen dat ik aangifte kan doen door zelf anoniem te bellen en niet te willen zeggen wie de persoon is die mij na de brief die mij rust beloofd duidelijk moet maken dat alleen de dood mij rust geeft. Hoeveel nog? Hoelang nog? Hoe vaak nog? De haat van de college partijen in Groningen naar mensen in de bijstand die op eigen kracht iets van hun leven willen maken zit diep. De straffen voor mensen die op eigen kracht uit de bijstand proberen te ontsnappen zijn groot. De politie is je beste vriend. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Maar van mijn vrienden wist ik in elk geval hoe ze heten. De personen die aangifte doen zijn laf, zijn anoniem. Maar helaas hebben ze de macht en de kracht om mij anoniem kapot te maken.

Alexsander Hesse 2020


Meer lezen:
Wil jij je eigen inkomen verdienen. Propaganda op posters in de stad.
17 seconden Chantal. Verplicht solliciteren.
Bang. Een sollicitatiegesprek. Gaat het wel om betaald werk?


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.