‘The one you can’t win is the one worth fighting for.’
Law and Order SVU S20E1

Eind 2019 was het psychiater Jan Wolter Oosterhuis van Lentis die mij overtuigde dat Lentis mij kon helpen met de psychische problemen die ik heb dankzij de voortdurende haat van mijn eigenaar, de gemeente Groningen. Hij wist mij zelfs, ondanks mijn angst, te overreden geen zelfmoord te plegen. Ik zou mijn eigenaar er immers alleen maar een plezier mee doen.

Jonger broertje krijgt opleiding.

Toen ik op maandag 13 januari 2020 een nieuwe afspraak had met Jan Wolter Oosterhuis ging ik er dan ook vol vertrouwen naar toe. De gesprekken waren zwaar en confronterend maar ik had vertrouwen in Lentis. Helaas had ik gerekend buiten de macht van mijn eigenaar, de gemeente Groningen. Oosterhuis vertelde dat zijn jongere broertje in de bijstand zit en dat zijn jongere broertje een opleiding heeft gekregen van de gemeente Groningen en wél met een betaalde baan uit de bijstand mag. Omdat ik dat recht nooit zal krijgen en daar niet mee om kan gaan is het voor mij beter dat ik een eind aan mijn leven maak, meende Oosterhuis, omdat het anders voor mij een lange pijnlijke dood word.

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de opleiding van zijn jongere broertje met de opmerking dat ik beter zelfmoord kan plegen te maken heeft. Voor wat hoort wat. Bij BuurtzorgT hing de gemeente immers ook al na één gesprek aan de telefoon terwijl nog niemand kon weten dat ik daar een gesprek had. Daarover schreef ik later pas toen ze vonden dat ik aan het handje van een buurjongen van 30 jaar geleden naar uitzendbureaus moet, terwijl Trudy Glastra heel goed weet dat ik niet mag werken en dat werkgevers in Groningen al gewaarschuwd zijn om mij niet te laten werken. In 2017 liet de ambtenaar die later de politie inschakelde mij immers al een aantal brieven zien die ervoor gezorgd hebben dat ik mijn werk kwijt ben geraakt. Ook over de boetes voor het vinden en accepteren van betaald werk hebben we meermaals gesproken.

Geen eigen wil.

In maart was het gesprek met Cor ter Stege waarin mij nogmaals duidelijk gemaakt werd dat ik geen eigen wil heb en mijn eigen wil nooit terug zal krijgen. Uit navraag bleek dat de brief die ik daarna kreeg zou betekenen dat de gemeente mij niet langer lastig zou vallen. Het zal niemand verbazen dat ik een paar dagen na de brief de politie aan de telefoon had omdat ik toch echt zelfmoord moet plegen. De agent wilde zijn naam niet noemen en ook de naam van de aangever wilde hij niet noemen.

Dat PvdA wethouder Carine Bloemhoff zo ver gaat om op die manier haar voorganger van GroenLinks de loef af te steken zegt natuurlijk genoeg. Mattias Gijsbertsen is weg en Carine Bloemhoff zal wel even laten zien hoe je een minderwaardige overtuigd om zelfmoord te plegen. Natuurlijk wilde ik na het telefoontje doen wat de wethouder van mij eist. De meerderheid van de inwoners van Groningen heeft gekozen voor dit beleid. Als ik twee mensen zie is er in elk geval één van mening dat ik dood moet. Bij drie mensen zijn het er twee. Minimaal.

Hoe vaak ik de politie voor de deur heb gehad het afgelopen jaar weet ik niet meer. Dat ze niets beters te doen hebben dan een minderwaardige lastig te vallen puur en alleen omdat hij te laf is om braaf zelfmoord te plegen zegt natuurlijk genoeg. Met het vernederende verhoor deden ze daar nog een schepje bovenop en bevestigde de politie andermaal dat ik geen mens ben en dus geen mensenrechten heb.

Uitleggen dat ik minderwaardig ben.

In de tussentijd moest ik regelmatig in gesprek met BuurtzorgT om uit te leggen dat ik minderwaardig ben en wat de gemeente doet om mij kapot te maken. Soms deed de psychiatrisch verpleegkundige even alsof ik mensenrechten heb met als resultaat dat de gemeente keihard wraak nam. Toen Energiewacht was ingeschakeld moest psychiatrisch verpleegkundige Gerard Lohuis van BuurtzorgT zelfs controleren of het gesis er wel echt was. Elke keer als de politie weer langs was geweest beweerde BuurtzorgT dat het de laatste keer was. Hij eiste zelfs van mij dat ik deed alsof ik er bij had gezeten toen hij met de politie belde. Helaas moeten ze van BuurtzorgT vaak laten merken dat ik in hun ogen geestelijk beperkt ben maar aan mijn smeekbeden om hulp mogen uiteraard niet voldoen. Pas toen ik een hele tijdlijn schetste gaf Gerard Lohuis toe dat ik niet bij het telefoontje had kunnen zijn. Hij bood zelfs zijn excuses aan, wat hem niet stopte om steeds een stapje verder te gaan.

Toen ik de brief had van het OM dat ik mij moest melden vanwege de aangifte beweerde Gerard Lohuis dat hij wel even zou bellen. Ook zou hij ondanks dat ik het recht niet heb, een advocaat voor mij regelen. Op mijn vragen of hij iemand in zijn omgeving heeft met een bijstandsuitkering van de gemeente Groningen waar hij mee onder druk gezet wordt wil hij niet antwoorden. Dat een opleiding voor een jonger broertje genoeg is voor een psychiater om tegen een patiënt te zeggen dat zelfmoord het beste is heeft mijn vertrouwen in de GGZ beschadigd. Dat Gerard Lohuis beweert dat Jan Wolter Oosterhuis, die hij kent, die opmerking nooit heeft gemaakt maakt duidelijk dat ze elkaar de hand boven het hoofd houden om minderwaardigen de gevraagde hulp te ontzeggen. Hulp waar mensen wel recht op hebben. Lohuis was bij geen enkel gesprek van mij met Oosterhuis aanwezig.

Afspraak met huisarts niet meer mogelijk.

Inmiddels gaat het zo ver dat een afspraak maken met mijn huisarts niet meer mogelijk is. Toen ik de praktijk belde kreeg ik een assistente aan de lijn die uit het niets begon te dreigen met Lentis. Ze zouden Lentis wel even langs sturen. Ze wist dus al dat Lentis van mening is dat ik beter zelfmoord kan plegen en heeft opdracht mij daarmee te confronteren. Ik heb gesmeekt om een afspraak met mijn huisarts maar dat mocht niet. Lentis zou komen. Na ruim twee uur ijsberen belde een andere assistente van mijn huisarts. Ze mocht nu wel een afspraak maken maar niet zonder mij in te prenten:” U wilt zelfmoord plegen!” Ze zei het echt letterlijk zo. Een assistente van Arts en Zorg in Groningen moet in opdracht van de gemeente Groningen mij als minderwaardige duidelijk maken dat ik zelfmoord wil plegen. Ik was even vergeten dat ik geen eigen wil heb en dus helemaal niet zelf bepaal of ik zelfmoord wil plegen of niet. Even later belde Gerard Lohuis die uitlegde dat er contact was geweest met de assistente van de huisarts en dat het helemaal nooit de bedoeling was geweest om Lentis langs te sturen. Dat het doel dus was dat ik in paniek toch zou voldoen aan de eis om zelfmoord te plegen ontkende hij.

Bij mijn huisarts deed ik het verzoek om hulp voor mijn problemen. Hetzelfde verzoek deed ik ook op 5 juni 2018 maar helaas hebben de hulpverleners in Groningen inmiddels al laten merken mij niet te mogen helpen. Ik verzocht mijn huisarts dan ook om hulp ver buiten de macht van mijn eigenaar. Al moet ik eens per week naar Brabant. Vrijwillige opname is mij immers niet toegestaan, daar heeft de gemeente Groningen in 2019 al een stokje voor gestoken en de poging om mij verplicht op te laten nemen ging niet door omdat Lentis van mening is dat ik om een lange pijnlijke dood te voorkomen beter direct zelfmoord kan plegen. Euthanasie heb ik geen recht op omdat doodgaan niet mijn eigen keuze is.

Valse beloftes.

De huisarts gaf aan dat ik alleen een andere hulpverlener kan krijgen als ik stop bij BuurtzorgT. Had iets met de zorgverzekering te maken. Ze moest dus contact opnemen met Gerard Lohuis, wat ik prima vond. Van mijn huisarts hoorde ik daarna niets meer. Van Gerard Lohuis wel en wederom deed hij beloftes. Hij zou mij zelfs helpen ontsnappen uit Groningen, had al contact gehad met het OM, de officier zou hem terugbellen en hij zou gelijk achter een advocaat aangaan. Hij noemde zelfs een naam van een advocaat maar die ben ik vergeten. Lohuis bevestigde per mail, begin oktober, dat hij het zou regelen.


Op 9 november 2020 om 15:40 uur moest ik mij melden bij het Openbaar Ministerie aan de Paterswoldseweg 814 te Groningen. Met mondkapje maar uiteraard zonder advocaat want de bevestiging dat Gerard Lohuis een advocaat zou regelen en had gebeld met het OM was ook gelijk het laatste wat ik hoorde van BuurtzorgT. Het was te verwachten want mijn eigenaar, de gemeente Groningen, staat het mij immers helemaal niet toe om een advocaat te hebben. Dat is een mensenrecht en mensenrechten heb ik niet.

Welke bewijzen?

De officier van justitie begon gelijk over het recht op een advocaat en het recht om niet op elke vraag te antwoorden. Pas na mijn uitgebreide uitleg over de ontmenselijking begreep ze dat ik die rechten niet heb. De bewijzen die de mij vernederende politieagent mij niet wilde laten zien bleken er helemaal niet te zijn. Schaamteloos had de ambtenaar in opdracht van PvdA wethouder Carine Bloemhoff gelogen in de hoop dat ik de moed zou verzamelen om voor 9 november een eind aan mijn leven te maken om vervolging te voorkomen. De ambtenaar had mij in 2017 immers al bevestigd dat ze een bonus krijgt als ik zelfmoord pleeg. Volgens de OvJ bestaan die bonussen niet. Door mijn antwoorden op de vragen begreep ze waarom ik bepaalde dingen op Twitter en mijn website zet.

Nee, Gerard Lohuis had geen contact opgenomen met het OM. Ze vroeg mij wat ik graag zou willen om te kunnen blijven leven. Mijn antwoord daarop was mens zijn, de rechten krijgen die mensen hebben. Maar dat kan een Officier van Justitie natuurlijk niet regelen. Het beleid in Groningen wordt bepaald door het college van B&W. Door PvdA, GroenLinks, D66 en ChristenUnie. Als die partijen besluiten dat je geen mens bent, dan ben je geen mens. Als die partijen je je rechten afpakken dan ben je je rechten kwijt. Als die partijen besluiten dat je dood moet dan moet je dood. Al wordt het dan zoals Jan Wolter Oosterhuis in januari 2020 namens Lentis aangaf, een lange pijnlijke dood. Had ik maar iets meer lef moeten hebben. Dat ambtenaren contact over mij opnemen met mensen en instanties is gewoon toegestaan. Ambtenaren hebben geen zwijgplicht zoals artsen en psychiaters. Dat ze over mij liegen om iedereen te overtuigen dat mijn dood het beste is, is dan ook niets aan te doen.

Maanden heb ik niets op de website geplaatst. De website met reclame die ik onder bedreiging van de gemeente Groningen heb moeten maken. Maanden heb ik geprobeerd niet aan mijn ontmenselijking te denken. Het is niet gelukt. Er gaat geen dag, zelfs geen uur, voorbij dat ik niet aan de haat denk. Het onrecht dat mij is aangedaan en waar niemand iets aan kan, wil en mag veranderen. Simpelweg een leven als mens is te veel gevraagd. Ik ben het niet waard. Ik ben het niet waard om betaald te worden als ik werk. Ik ben het niet waard om geholpen te worden met mijn problemen. Ik ben het niet waard om te leven. Ik ben het niet waard om op een waardige manier te sterven. Ik ben niets waard. Voor niemand.

Alexsander Hesse 2021


Even niet over de ontmenselijking:
Boodschappen tijdens het coronavirus.
Net als in de film.
Tweede golf.


Inhoud.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.